กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 122 สมใจอยากกันทั้งคู่ ไม่มีใครต้องรังเกียจใคร
เถ้าแก่หวังอ้าปากพะงาบ ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน
แต่คำพูดของซูเสี่ยวเหมยเมื่อครู่ได้ถลกกางเกงชั้นในเขาจนหมดเปลือก ในใจเขาเองก็รู้ดีว่า หากซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ยังฝืนยื้อต่อไปแบบนี้ พอสัญญาเช่าแปดเดือนสิ้นสุดลง จะได้ทุนคืนหรือไม่ยังเป็นปัญหาเลย
หลินเจี้ยนจวินนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ปริปากพูดสักคำ ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ
เวลาที่เขาไม่พูด ความสูง 183 เซนติเมตรที่ยืนปักหลักอยู่ตรงนั้น ก็แผ่แรงกดดันที่น่าเกรงขามโดยไม่ต้องโกรธเกรี้ยวออกมาเอง
เถ้าแก่หวังทนรับแรงกดดันสองเท่าจากสองสามีภรรยาได้ไม่ถึงยี่สิบนาที ก็ยอมอ่อนข้อลง
“ก็ได้ 300,000 ก็ 300,000”
ซูเสี่ยวเหมยลุกขึ้นจับมือกับเขา
“ฉันเอาสัญญามาด้วยแล้ว เซ็นตอนนี้ได้เลย”
ระหว่างทางกลับ หลินเจี้ยนจวินเป็นคนขับรถ ซูเสี่ยวเหมยนั่งอยู่ตรงที่นั่งฝั่งผู้โดยสาร ในอกกอดสัญญาโอนกิจการฉบับนั้นที่เพิ่งเซ็นเสร็จเอาไว้