ตอนที่ 29 คนชนบทอย่างพวกเราจะมีใครบอบบางขนาดนั้น

ตอนที่ 29 คนชนบทอย่างพวกเราจะมีใครบอบบางขนาดนั้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวหลิงก็เริ่มจะฝืนเต็มทน

ซูเสี่ยวเหมยพูดด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว ราวกับกำลังพูดเรื่องที่สมควรตามหลักฟ้าแผ่นดิน

“ข้อสาม เรื่องเวลา มาถึงตอนเจ็ดโมงเช้า กลับตอนหนึ่งทุ่ม ระหว่างนั้นนอกจากกินข้าวเที่ยงแล้ว ห้ามกลับไปทำธุระที่บ้านตัวเอง ห้ามพาลูกหลานบ้านอื่นมาเล่นด้วยกัน และห้ามปล่อยให้เด็กวิ่งออกไปนอกลานบ้านเองตอนไม่มีคนดู”

ในลานบ้านเงียบสงัดไปหลายวินาที

โจวชุ่ยเฟินหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาคำหนึ่ง

“น้องสะใภ้ กฎเกณฑ์ของเธอจะเยอะเกินไปแล้วมั้ง? แค่เลี้ยงเด็กทำกับข้าวจำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ พวกเราคนบ้านนอกจะไปเรื่องมากอะไรขนาดนั้นกัน…”