เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 256 ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราคงต้องเรียกขานท่านว่า【พระคุณเจ้า】แล้ว
วันที่ 21 พฤษภาคม นับตั้งแต่การประชุมคราวก่อนสิ้นสุดลง เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปแล้ว 3 สัปดาห์
เวย์นพาแดเนียลและลูคัสเดินลัดเลาะไปตามทางเดินในมหาวิหารเอาก์ส พวกเขาเพิ่งเสร็จสิ้นการพบปะกับคณะทูตของห้องโถงสภา หลังจากเดินไปส่งอีกฝ่ายถึงหน้าประตูโบสถ์แล้ว เวลานี้จึงอยู่ระหว่างทางเดินกลับห้องหนังสือ
ตลอดทาง เวย์นเดินได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดพัก เส้นทางที่ยามปกติใช้เวลาเดิน 20 นาที ทว่าวันนี้เดินไปครึ่งชั่วโมงแล้วเพิ่งจะพ้นไปได้เกินครึ่งทางเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ยามนี้เบ้าตาของเขาบุ๋มลึก เปลือกตาบวมเป่งทั้งยังมีรอยคล้ำใต้ตาดำปื้นหนาเตอะ สีหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ทว่าจิตใจกลับตื่นตัวกระปรี้กระเปร่าเป็นล้นพ้น
แดเนียลโอบอุ้มหีบหนังอันประณีตเดินอยู่ด้านหน้า เขาหันกลับมามองเวย์นที่อยู่ข้างหลังด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น ท่าทางคล้ายอยากจะหัวเราะแต่ก็ไม่กล้าหัวเราะ