เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 232 ตีเมือง (1)
เมื่อดวงตะวันยามเช้าของวันถัดไปลอยเด่น เวย์นในชุดเกราะเกล็ดสีเงินยวบยืนอยู่เบื้องหน้าขบวนทัพที่จัดแถวอย่างเป็นระเบียบ ทอดสายตามองเมืองลือเบคที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล
หากมิใช่เพราะมีเครื่องหมายแห่งเทพพละกำลัง ต่อให้รู้ว่าทหารพิทักษ์เมืองมีกำลังพลร่อยหรอเพียงใด เขาก็ไม่มีทางนำทัพเข้าหักเอาเมืองเป็นแน่
ศึกตีเมืองจะทำให้ข้อได้เปรียบเรื่องเกราะหนักของกองทัพครูเสดลดทอนลงไปอย่างสาหัส
อาวุธอย่างพวกน้ำมันเดือดแทบจะไม่สนเกราะหนัก อีกทั้งยามไต่บันไดลิงบุกประชิดเมือง หากพลัดตกลงไปไม่ตายก็พิการ
อย่างไรเสียเมืองลือเบคก็มีกำแพงเมืองสูงกว่า 20 เมตรเชียวนะ!
หากเป็นในยุคโบราณของดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่ไม่มีเทพเจ้าอยู่จริง เมืองที่มีกำแพงสูงปานนี้คงถูกยกย่องเป็นนครป้อมปราการไปแล้ว