กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 230 ในคำสอนของพวกเขา การชิงร่างสหายศึกกลับมาคือเกียรติยศ...
ยามเที่ยงคืน ร่างหนึ่งในชุดตัวในกำลังโซซัดโซเซก้าวไปข้างหน้าบนพื้นดิน
คนผู้นั้นคือฟรอสต์ที่หลบหนีมาเพียงลำพัง
เขายอมรับว่าตนเองเป็นคนขลาด หากเป็นอัศวินที่แท้จริงเมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นเขา ย่อมเลือกที่จะควบม้าพุ่งออกไป เปิดฉากบุกทะลวงครั้งสุดท้ายใส่ศัตรูที่แข็งแกร่งเป็นแน่
ทว่าในชั่วพริบตาที่แม็กซิมิเลียนเอ่ยปากให้เขาหนีไป เขากลับเกิดความหวั่นไหวอย่างน่าละอาย
เขาหาเหตุผลมากมายให้แก่ตนเอง
กลับไปยังลือเบคเพื่อเตือนดูรันว่ากองทัพครูเสดคิดจะแบ่งกำลังลอบโจมตี... ฟื้นฟูกองอัศวินขึ้นมาใหม่เพื่อล้างแค้นให้พี่น้องที่ล่วงลับ...
แต่ตัวเขาเองก็รู้ดีว่า สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น
เขาเพียงแค่หวาดกลัว