ตอนที่ 41 บทเพลงแด่พ่อ มอบให้เหล่าลูกกตัญญูทั้งหลาย

การที่สวี่มู่เกอจัดช่วงอ่านอีเมลขึ้นมา ไม่ได้คิดเลยว่าจะช่วยแก้ปัญหาให้ใครได้กี่คน

เพราะมันเป็นไปไม่ได้เลยโดยสิ้นเชิง

เรื่องที่ตามหลอกหลอนคนเรามาตั้งนาน ใครจะไปพูดแค่ไม่กี่คำแล้วแก้ได้ง่ายๆ กันล่ะ

แค่ได้ให้พวกเขาระบายออกมา ได้แชร์กับทุกคนก็ถือว่าดีมากแล้ว

สวี่มู่เกอกดเปิดอีเมลฉบับที่สองแล้วอ่านออกมาตามสัญชาตญาณ

"สวัสดีครับพี่มู่ ผมเป็นพวกมนุษย์เงินเดือนธรรมดาๆ คนหนึ่ง ตั้งแต่ประถมจนถึงมหาวิทยาลัยก็ธรรมดามาก ทำงานเหนื่อยสุดๆ ออกแต่เช้ากลับบ้านดึก เหนื่อยเหมือนหมา เงินเดือนพอถูไถ แต่หลักๆ คือมั่นคงครับ"

"ผมเพิ่งจะอายุยี่สิบสี่ ทุกวันต้องมาเจอแต่เรื่องซ้ำซากจำเจและน่าเบื่อ มองไม่เห็นความหวังและอนาคตเลย ชีวิตเคว้งคว้างมาก ไม่รู้ว่าควรจะทนต่อไปแบบนี้ หรือจะกล้าก้าวออกไปสร้างความเปลี่ยนแปลงดีครับ"

ผู้ชายส่วนใหญ่พออายุเข้าช่วงยี่สิบกว่าๆ ก็มักจะเคว้งคว้างกันทั้งนั้น บางคนอายุสี่สิบห้าสิบแล้วยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

พอดนอ่านอีเมลนี้จบ คนดูจำนวนไม่น้อยต่างบอกว่าเข้าใจความรู้สึกนี้อย่างลึกซึ้ง