กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 354 เธอมาแล้ว คนแปลกหน้าที่คุ้นเคยที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมเพิ่งกินข้าวเช้าเสร็จ ก็ได้รับโทรศัพท์จากหลิวเหม่ยเฉิน
"อีกหนึ่งชั่วโมงฉันจะไปถึง จะขนของเข้าไปไว้ในห้องนั้นของฉัน นายรอฉันอยู่ที่บ้านนะ ห้ามหนีเด็ดขาด"
"แล้วผมจะหนีไปไหนได้ล่ะ?"
คราวนี้ผมไม่ได้ถามหลิวเหม่ยเฉินว่าตกลงจะขนอะไรมา เพราะถึงถามไปเธอก็คงไม่บอกอยู่ดี
แต่การที่หลิวเหม่ยเฉินเน้นย้ำเป็นพิเศษว่าห้องนั้นในบ้านผมเป็นของเธอแล้ว ของที่จะขนมาก็คงทำให้ผมสับสนกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย
"ถ้าแม่สาวแซ่บเอาปลากระป๋องเน่าเหม็นมากองรมควันใส่ผม ผมจะซัดเธอสักหมัดได้ไหมนะ? ถ้าของที่แม่สาวแซ่บขนมามันเกินจะทนไหว ผมควรจะทนอยู่ต่อหรือจะไสหัวไปดีล่ะ?"
ขณะสาวเท้าเดินช้าๆ มุ่งหน้าไปยังชุมชนจิ่นซิ่ว ผมก็นึกถึงทิวทัศน์ของอำเภอชิงกู่อันเป็นบ้านเกิด และนึกถึงทิวทัศน์ของทุ่งหญ้ากว้างฮูหลุนเป้ยเอ่อร์