บทที่ 334 เสน่ห์แห่งสู่ตู รสชาติของชีวิต

บทที่ 334 เสน่ห์แห่งสู่ตู รสชาติของชีวิต

หลิวเหม่ยเฉินกับหลี่เซียงหานทำได้เพียงรีบพายวี่หม่านโหลวและคนอื่นๆ ออกไปส่ง

บาดแผลของยวี่หม่านโหลวไม่ถึงแก่ชีวิต แต่เลือดยังคงไหลไม่หยุด จึงต้องรีบส่งไปรักษาที่โรงพยาบาลทันที

ผมอยู่ตามลำพังในห้องสวีทของโรงแรม ดื่มด่ำกับความเงียบสงบในต่างบ้านต่างเมือง

ผมถือโทรศัพท์ไว้ แต่ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดี ไม่อยากเล่นเกมมือถือ และแทบไม่มีความกล้าพอที่จะเปิดวีแชทด้วยซ้ำ

เพราะถ้าเปิดวีแชท ผมคงอดไม่ได้ที่จะส่งคำขอวิดีโอคอลหาเหมียวเสี่ยวยวี่ อยากจะเห็นหน้าเธอกับเหมียวเสี่ยวเสี่ยว

ทว่าตอนที่ผมออกจากตำบลเค่าซาน เหมียวเสี่ยวยวี่ได้บอกกับผมว่า "ถังเฟิง รอให้นายกลับถึงเมืองหลวงก่อน ฉันถึงจะวิดีโอคอลกับนายนะ"

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมนึกว่าหลิวเหม่ยเฉินโทรมา แต่ที่ไหนได้กลับเป็นเสี่ยวชุ่ยที่อยู่ทางเมืองหลวง

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็กดรับสาย