บทที่ 333 ผมยำยวี่หม่านโหลวซะน่วม

บทที่ 333 ผมยำยวี่หม่านโหลวซะน่วม

มื้อเย็นพวกเราไปกินกันที่ห้องอาหารบุฟเฟต์ของโรงแรมหยุนฟาน

ความอยากอาหารของผมดูเหมือนจะพอไหวอยู่ เพราะหลิวเหม่ยเฉินได้เตือนผมไว้ว่า "ถังเฟิง ถ้ามื้อเย็นนายยังไม่ยอมกินอะไรอีกล่ะก็ ฉันจะโทรฟ้องพ่อแม่นายแน่!"

ผมจะเจ็บปวดทรมานแค่ไหนก็ได้ แต่ผมไม่อยากให้พ่อแม่ต้องเป็นห่วงจนเกินไป

ผมยังต้องออกไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาตามท้องถนนของสู่ตูด้วย เพราะหลิวเหม่ยเฉินก็ใช้คำขู่ทำนองเดียวกันนี้เตือนผมไว้

แสงไฟยามค่ำคืนบนถนนสายหลักของสู่ตูเริ่มสว่างไสว แถบนี้คึกคักและเจริญหูเจริญตามาก

หลายคนเคยบอกว่าท่าเดินของผมดูเท่มีเสน่ห์และเปี่ยมไปด้วยออร่า แต่ตอนนี้ ผมกลับเซื่องซึมไร้ชีวิตชีวาสิ้นดี

ในสายตาของผม ทัศนียภาพของเมืองนี้ช่างดูเลือนราง ราวกับฤดูใบไม้ผลิที่จมอยู่ในม่านหมอก