บทที่ 325 เสี่ยวยวี่แสนอ่อนโยน แต่ผมกลับใจสลาย

บทที่ 325 เสี่ยวยวี่แสนอ่อนโยน แต่ผมกลับใจสลาย

เหมียวเฉิงฉายกำลังเตรียมกับข้าวอยู่ในครัว

เหมียวเสี่ยวเสี่ยวที่ยังไม่ครบเดือนหลับไปแล้ว เหมียวเสี่ยวยวี่จึงอุ้มลูกไปวางบนเตียง แล้วรีบออกมานั่งคุยเป็นเพื่อนผมกับหลิวเหม่ยเฉิน

รอยยิ้มของเหมียวเสี่ยวยวี่สดใสมาก ทว่าในแววตากลับมีประกายน้ำตาคลอหน่วยอยู่ตลอดเวลา

"ตำบลเค่าซานเป็นที่ที่สวยมากเลยนะคะ ทั้งภูเขาทั้งสายน้ำงดงามไปหมด ฤดูนี้บนเขาก็มีผลไม้ป่าที่กินได้ด้วย มีผลไม้ป่าชนิดหนึ่งอร่อยมาก ทางเมืองหลวงเรียกกันว่าเฉี่ยวกวา แต่ฤดูนี้คงจะแก่ไปหน่อยแล้ว"

เหมียวเสี่ยวยวี่ดูเหมือนอยากจะยื่นมือมาจับมือผม แต่พอรู้สึกตัวว่าไม่เหมาะ จึงรีบชักมือกลับไป