บทที่ 284 ตะลึงเกินไป นี่คือความฝันหรือความจริง

บทที่ 284 ตะลึงเกินไป นี่คือความฝันหรือความจริง

หยุนต้าหลางเมาพับไปแล้ว ส่วนผมเองก็เริ่มตึงๆ อยู่เหมือนกัน

ถึงประสาทการตอบสนองของผมจะไว แต่ขับรถในสภาพนี้ ผมยังสงสัยเลยว่าจะขับไปชนข้างทางเข้าหรือเปล่า ตัวเองเจ็บน่ะไม่เท่าไร แต่ถ้าดันไปชนคนเดินถนนผู้บริสุทธิ์เข้า ผมมิต้องรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตหรือไง

เป้าเยว่หยวนเอามือแตะไหล่ผมแล้วมองมาด้วยสายตายั่วยวน "สามีฉันเมาหลับไปแล้ว คุณดื่มไปเยอะขนาดนี้ก็อย่าขับรถเลย คืนนี้ค้างที่นี่เถอะ ที่บ้านมีห้องว่างตั้งเยอะแยะ"

สมองของผมยังคงแจ่มชัดดี ถ้าคืนนี้ผมค้างที่นี่ ไม่ว่าจะไปนอนห้องไหน เป้าเยว่หยวนก็คงบุกเข้ามาแน่ ถึงตอนนั้น เธอก็ไม่ต่างอะไรจากนางปีศาจ แต่ผมไม่ได้มีความแน่วแน่ดั่งพระถังซัมจั๋งเสียหน่อย

"เธอไปหาคนในวิลล่ามาขับรถให้ผมสักคนสิ พวกแม่บ้านกับการ์ดพวกนั้นก็น่าจะขับรถเป็นกันหมด เรียกใครมาก็ได้สักคน"