บทที่ 266 สบายใจเหลือล้น ร้อนรนยิ่งนัก

บทที่ 266 สบายใจเหลือล้น ร้อนรนยิ่งนัก

ผมเดินขึ้นไปบนสะพานลอยคนข้ามที่คุ้นตา ทอดสายตามองทิวทัศน์อันพลุกพล่านมีชีวิตชีวา นอกจากจะไม่เจอแรงบันดาลใจแล้ว ยังรู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เว่ยฟางหัวโทรมาหาผม

ผมกดรับสายแล้วพูดอย่างหงุดหงิดเต็มทนว่า "เจ๊เว่ย ทำไมนึกยังไงถึงโทรมาหาผมได้ ไม่กลัวเฉินหลันรู้เข้าแล้วจะสั่งสอนเอาหรือไง"

"พี่หลันคุ้มกะลาหัวฉันอยู่ก็จริง แต่ฉันก็ไม่ได้ฟังเขาทุกเรื่องหรอกนะ ช่วงก่อนปีใหม่ที่ไม่ได้ติดต่อนายไปไม่ใช่ความต้องการของพี่หลัน แต่เป็นความคิดของฉันเอง ช่วงนั้นฉันคัดคัมภีร์วัชรสูตรอยู่ที่บ้านทุกวัน ลายมือปากกาพัฒนาขึ้นตั้งเยอะ"

เว่ยฟางหัวโอ้อวดตัวเองด้วยน้ำเสียงสุดเย้ายวนจริตจัดจ้าน

แต่ในสายตาผม พระสงฆ์ยังอาจจะไปเต้นแอโรบิกกลางลานได้ แต่เว่ยฟางหัวไม่มีทางคัดคัมภีร์วัชรสูตรแน่ๆ

"ถังเฟิง นายมาที่ฟิตเนสฟางเฉ่าตี้ตรงตึกเทียนหม่าหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"