บทที่ 197 ความเป็นจริงอันงดงาม พี่ฉานมอบความหวังให้ผม

บทที่ 197 ความเป็นจริงอันงดงาม พี่ฉานมอบความหวังให้ผม

หลังมื้อเที่ยง ผมยืนดูโทรศัพท์อยู่บนสะพานลอย โลกภายในใจของผมรู้สึกล้ำลึกเกินธรรมดาอยู่บ้าง

มันเหมือนกับว่า ผมได้กลายเป็นซูเปอร์แมนในโลกความจริง สามารถดูแลเอาใจใส่ผู้คนและเรื่องราวตรงหน้า ทั้งยังดูแลไปถึงผู้คนและเรื่องราวที่อยู่ไกลออกไปสามพันลี้ได้

ผมอยากจะเอ็นดูห่วงใยใคร ก็เอ็นดูห่วงใยได้ อยากจะปกป้องใคร ก็ปกป้องได้

ถ้าผมอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา แค่คำรามออกมาคำเดียว ต่อให้เป็นคนในระดับเดียวกับฮวาเสี่ยงหรงและหลิวเหม่ยเฉิน ก็ยังต้องตกใจกลัวจนตัวสั่น

แต่จิตใจของผมก็สงบลงอย่างรวดเร็ว เพราะผมไม่ใช่ซูเปอร์แมน และไม่อาจทำเรื่องอัศจรรย์ขนาดนั้นได้ การใช้ชีวิตอยู่ในสังคมแห่งความจริง ต่อให้ผมมีวิชาความสามารถล้นตัว ก็ยังต้องเป็นคนที่เคารพกฎเกณฑ์อยู่พอสมควร

ผมบันทึกรูปภาพมาจากโมเมนต์วีแชทของเหมียวเสี่ยวยวี่ แล้วนำไปโพสต์ลงในโมเมนต์วีแชทของตัวเอง