บทที่ 196 ความรู้สึกเร่งด่วน วิกฤตของผมกับพี่ฉาน

บทที่ 196 ความรู้สึกเร่งด่วน วิกฤตของผมกับพี่ฉาน

"ถังเฟิง พวกเราจะกินมื้อดึกกันแล้ว นายกลับไปได้แล้วล่ะ"

คำพูดของฮวาเสี่ยงหรงฟังดูเหมือนจะยั่วโมโหคน แต่ในใจผมกลับรู้สึกเฉยๆ

วันนี้ระหว่างผมกับเยี่ยเยว่ฉานมีความหวานชื่นอยู่บ้าง

ผมไม่แคร์เลยจริงๆ ว่าจะได้อยู่กินมื้อดึกที่สโมสรหมิงหลิวต่อหรือไม่ ผมไม่ได้ไม่เคยกินของดีๆ เสียหน่อย

ผมเดินออกจากห้อง

คนที่เดินออกมาส่งผมคือหลิวเหม่ยเฉินกับคุณชายเสิ่น

เดิมทีเยี่ยเยว่ฉานก็ตั้งใจจะออกมาส่งผมเหมือนกัน แต่กลับถูกฮวาเสี่ยงหรงเรียกไว้เสียก่อน

ระหว่างเดินไปทางลิฟต์ หลิวเหม่ยเฉินก็เอ่ยขึ้นว่า "ถังเฟิง นายอย่าโกรธเลยนะ ฮวาเสี่ยงหรงก็สันดานแบบนั้นแหละ จริงๆ ในใจเธอก็นับถือนายอยู่เหมือนกัน"

ผมยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร