บทที่ 180 ตาข่ายรักในโลกความจริง ค่ำคืนอันบ้าคลั่ง

บทที่ 180 ตาข่ายรักในโลกความจริง ค่ำคืนอันบ้าคลั่ง

ฉันกลับมาที่ห้องของตัวเอง เริ่มหวนนึกถึงคำพูดที่เย่าเจิงกวางเคยพูดไว้ อยากจะลบวีแชทของติงลี่ทิ้ง แต่ก็ตัดใจไม่ลง

คนเจ้าชู้ มักตกอยู่ในตาข่ายรักที่หญิงสาวถักทอขึ้นมาได้ง่ายๆ

ฉันรีบใช้วีแชทบันทึกประโยคนี้เอาไว้ทันที วันหน้าจะได้เอาไปใช้อวดตามโอกาสต่างๆ

คำพูดพรรค์นี้ ฉันไม่มีทางพูดให้พ่อแม่ฟังเด็ดขาด ขืนพูดไปมีหวังโดนตีแน่

ฉันกะว่าจะนั่งพิมพ์นิยาย แต่กลับมีสายโทรศัพท์จากเจียงนีโทรเข้ามาเสียก่อน

"ถังเฟิง พ่อแม่ของนายยังอยู่ที่เมืองหลวงไหม"

"กลับอำเภอชิงกู่ไปแล้วล่ะ ช่วงนี้เธอสบายดีไหม" ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม พอได้ยินน้ำเสียงอ่อนหวานของเจียงนีและนึกถึงท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของเธอ ฉันก็รู้สึกเศร้าใจขึ้นมานิดๆ

"ฉันก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม อยู่เฝ้าแม่ที่ห้องผู้ป่วยพิเศษในโรงพยาบาล ลุงเหยาก็อยู่ที่นี่ด้วย พวกเรามีอะไรให้ทำตลอด แต่แม่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย บางทีแม่อาจจะไม่เชื่อว่ารสนิยมของฉันกลับมาปกติแล้ว ก็เลยไม่อยากฟื้นขึ้นมา ไม่อยากเผชิญหน้ากับลูกสาวที่ดื้อรั้นคนนี้..."

"เจียงนี เธออย่าร้องไห้นะ ถ้าในใจรู้สึกอึดอัดทรมานขนาดนั้น ฉันจะไปรับเธอมาที่ห้องฉัน"