บทที่ 153 เสน่ห์อันเหลือล้นของเธอ

บทที่ 153 เสน่ห์อันเหลือล้นของเธอ

หลิวเหม่ยเฉินเดินออกไปแล้ว

ผมอยู่คนเดียวในห้อง พลางค่อยๆ คิดจนกระจ่างว่า ไม่ใช่แชมเปญที่มีปัญหา แต่เป็นแก้วเหล้าใบที่ผมใช้ต่างหากที่มีปัญหา ไม่รู้เหมือนกันว่าทาอะไรไว้ข้างบน ฤทธิ์มันถึงได้รุนแรงขนาดนี้?

ผมอยากจะทำตัวให้สงบลง ทว่าจิตใจกลับเตลิดเปิดเปิงและฟุ้งซ่านอยู่ตลอดเวลา

ผมกำลังหวนนึกถึงรูปร่างของหลิวเหม่ยเฉิน และหวนนึกถึงท่ารัดคอจากด้านหลังในวิชายูยิตสู

พอเดินเข้าไปในห้องน้ำ ผมก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมา ที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าให้ผมเปลี่ยนเลยสักชุด อาบน้ำเสร็จแล้วก็คงต้องใส่ชุดเดิมกลับไป

ผมยืนอยู่ใต้ฝักบัว ใช้น้ำเย็นฉีดล้างตัวอยู่นานกว่าสิบนาที

แต่พอเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมก็ยังคงรู้สึกเคลิ้มๆ ล่องลอยอยู่นิดหน่อย