บทที่ 118 ตลกร้าย แรงบันดาลใจสุดพิลึกของผม

บทที่ 118 ตลกร้าย แรงบันดาลใจสุดพิลึกของผม

ฟ้ามืดลงแล้ว

เซี่ยเสวี่ยกำลังนั่งปั้นเกี๊ยวอีกครั้ง เพื่อเป็นการขอบคุณผม เกี๊ยวที่เธอปั้นออกมาจึงดูสวยงามน่ากินมาก

ยังคงเป็นไส้กุยช่ายไข่ตามเดิม เซี่ยเสวี่ยบอกว่า กินกุยช่ายเยอะๆ สมรรถภาพจะดี

แต่สมรรถภาพของผมมันแกร่งเกินไป ผมจำเป็นต้องกินอะไรที่ช่วยลดทอนพลังลงมาหน่อย ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงรับไม่ไหวเอาได้ง่ายๆ

ผมนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ผมแทบจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้ดูทีวีมานานแค่ไหน

"พี่เฟิง พี่มาดูสิ เกี๊ยวที่ฉันปั้นเรียงกันเป็นแถว สวยมากเลยใช่ไหม" เซี่ยเสวี่ยพูดแบบนี้เป็นรอบที่นับไม่ถ้วนแล้ว

แต่ผมก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ขี้เกียจลุกไปดู จึงพูดว่า "เกี๊ยวยังไม่ต้มให้สุก ดูไปจะมีประโยชน์อะไร"

"พี่เดินมาบีบฉันสักที หรือตีฉันสักแปะไม่ได้หรือไง" เซี่ยเสวี่ยพึมพำเสียงเบา