บทที่ 116 ลูกไม้พิลึกขู่คนให้กลัว

บทที่ 116 ลูกไม้พิลึกขู่คนให้กลัว

และแล้วก็เป็นอีกวันหนึ่ง

เมืองหลวงมีฝนตกปรอยๆ เริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของฤดูใบไม้ร่วง

เมื่อคืนผมนอนไปแค่สามชั่วโมงกว่าๆ เอาแต่ทำสงครามบนเตียงกับเยี่ยเยว่ฉานอยู่ในความฝันตลอด

พอผมตื่นขึ้นมาถึงได้พบว่า นั่นเป็นแค่ความฝันตื่นหนึ่ง

ผมไม่เคยได้ครอบครองเยี่ยเยว่ฉานเลยสักครั้ง ซ้ำยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อไหร่ถึงจะทำให้เธอมาเป็นแฟนของผมได้

"การชอบเยี่ยเยว่ฉานมันให้ความรู้สึกเหมือนหนทางยังอีกยาวไกลและเสียเวลาเปล่า ราวกับว่าผมเพ้อฝันไม่มองความจริงเกินไปหรือเปล่านะ"

ผมเดินขึ้นไปบนสะพานลอยคนข้าม