บทที่ 110 ด้วยเหตุนี้ ผมจึงซาบซึ้งในคุณธรรมของตัวเอง

บทที่ 110 ด้วยเหตุนี้ ผมจึงซาบซึ้งในคุณธรรมของตัวเอง

ในช่วงเช้าวันนี้

เมืองกาสิโนมีฝนพรำไม่ขาดสาย พวกเราไปที่โรงพยาบาลและเดินเข้าห้อง ICU เพื่อเข้าเยี่ยมเจียงชุนเสวี่ย

พลังชีวิตของเจียงชุนเสวี่ยทรหดมาก อาการบาดเจ็บค่อนข้างคงที่ แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้น

เธอยังมีชีวิตอยู่ ทว่ากลับหลับใหลไป ราวกับไม่อยากจะตื่นขึ้นมาอีกตลอดกาล

เจียงนีน้ำตาไหลอาบหน้าอีกครั้ง ร้องไห้จนสะอึกสะอื้น แต่ผมกับเฉินหลันกลับจนปัญญาโดยสิ้นเชิง

ตอนเที่ยงพวกเราเดินเข้าร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งใกล้โรงพยาบาล ขณะที่ผมกับเฉินหลันกำลังกินข้าว เจียงนีก็ได้แต่นั่งเหม่อมองอยู่อย่างนั้น

เฉินหลัน "ลูกสาว กินสักหน่อยเถอะ ถ้าสุขภาพของลูกพังไปอีกคน แล้วแม่ของลูกจะทำยังไงล่ะ"

ผม "เจียงนี ยิ่งสภาพจิตใจเธอดีเท่าไร โชคของแม่เธอก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้นนะ"