บทที่ 96 ผมมีความสุขมาก แต่ก็ทรมานอยู่นิดๆ

บทที่ 96 ผมมีความสุขมาก แต่ก็ทรมานอยู่นิดๆ

ความเหงา ความกลัว...

ความรู้สึกที่เจียงนีพูดออกมาทำให้ผมเป็นห่วงมาก “เธอคงไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้าจริงๆ หรอกนะ? หรือว่าพรุ่งนี้ฉันพาเธอไปหาจิตแพทย์ที่โรงพยาบาลดูหน่อยดีไหม?”

“ถ้าฉันเป็นโรคซึมเศร้าจริงๆ ขึ้นมา ไปหาจิตแพทย์ก็ไม่มีประโยชน์หรอก จิตแพทย์บางคนยังเป็นโรคซึมเศร้าเองแล้วก็ฆ่าตัวตายไปเลยก็มี”

เจียงนีนั่งอยู่บนเตียง เอียงคอมองเหม่อไปอย่างไร้จุดหมาย “ถ้าเป็นซึมเศร้า ก็มีแต่ต้องปรับสภาพจิตใจตัวเอง อารมณ์และร่างกายของเรา มีแต่ตัวเราเองเท่านั้นที่กำหนดได้ ถ้าก้าวข้ามผ่านอุปสรรคนี้ไปไม่ได้ เด็กสาวที่ชื่อเจียงนีก็ตายๆ ไปซะเถอะ”

“เจียงนี เห็นแก่หน้าฉันหน่อย ช่วยร่าเริงขึ้นมาหน่อยสิ”

ผมพบว่าคำพูดของตัวเองช่างไร้สาระสิ้นดี แต่ผมจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?

เจียงนีให้เกียรติผมจริงๆ เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

ผมเดินกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง เจียงนีก็เดินตามเข้ามา ผมไม่มีความกล้าพอที่จะไล่เธอออกไป

“เธอไปล้างหน้าล้างตาหน่อยเถอะ เดี๋ยวจะมีคนมา”