บทที่ 82 สาวแว่นอย่าได้มาตกเป็นภาระของผมเชียว

บทที่ 82 สาวแว่นอย่าได้มาตกเป็นภาระของผมเชียว

หลังเที่ยงคืน ผมนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียง และได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากห้องของเจียงนีตลอดเวลา

สาวแว่นคนนี้ร้องไห้มาเกือบชั่วโมงแล้ว ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลยสักนิด

ถ้าเธอร้องไห้ไปจนถึงเช้า นอกจากจะทำให้อารมณ์ของผมเสียแล้ว ยังอาจส่งผลกระทบต่อสายตาและรูปร่างของเธอด้วย

ผมเริ่มรู้สึกว่าความคิดตัวเองชักจะแปลกๆ ออกแนวฮาร์ดคอร์ไปหน่อย ถึงขั้นคิดอยากจะปลอบใจเธอด้วยวิธีอันเร่าร้อนดุดันเสียแล้ว?

ผมหักห้ามใจเอาไว้ และไม่คิดจะไปเคาะประตูห้องเธอ

จังหวะนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวตรงประตูหน้าบ้าน ในที่สุดเซี่ยเสวี่ยก็กลับมาแล้ว