บทที่ 80 ผมเล่นงานศัตรูหัวใจจนโรคลมชักกำเริบ

บทที่ 80 ผมเล่นงานศัตรูหัวใจจนโรคลมชักกำเริบ

ผมสังเกตเห็นว่าใบหน้าของโจวหยางแดงก่ำไปหมด เขาต้องกำลังหึงอยู่แน่ๆ

ผมจำเป็นต้องเติมเชื้อไฟให้โจวหยางอีกสักหน่อย ถ้าเขาฟิวส์ขาดขึ้นมาก่อน แล้วผมค่อยซัดเขา มันถึงจะสะใจ

ผมดึงเยี่ยเยว่ฉานเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกพลางยิ้มแล้วพูดว่า "พี่ฉาน ผมป้อนเหล้าหนี่ว์เอ๋อร์หงให้นะครับ"

ผมยกจอกเหล้าขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากของเธอ เธออาจจะเริ่มมึนๆ หรือไม่ก็เข้าใจเจตนาของผม เธอจึงยอมอ้าปาก

"พี่ฉาน หนี่ว์เอ๋อร์หงอร่อยไหมครับ"

"อร่อยจ้ะ"

เยี่ยเยว่ฉานเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

จากนั้นก็มีเสียงร้องประหลาดดังมาจากทางห้องนั่งเล่น

โจวหยางถึงกับล้มกลิ้งลงไปกับพื้น แขนขากระตุกเกร็ง หัวหงายไปด้านหลังและมีฟองน้ำลายฟูมปาก