บทที่ 64 ลึกลับเหลือเกิน คนที่ผมจะได้เจอคือใครกันแน่

บทที่ 64 ลึกลับเหลือเกิน คนที่ผมจะได้เจอคือใครกันแน่

ผมยืนอยู่บนสะพานลอยคนข้ามอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง ถึงได้กลับมาที่ห้องเช่ารวม

ตลอดช่วงเช้าผมตกอยู่ในสภาพสะลึมสะลือ เซื่องซึมนอนคุดคู้อยู่บนเตียง มองไม่เห็นความเป็นจริง และยิ่งไม่กล้าคิดถึงอนาคตของตัวเอง

ผมไม่กังวลว่าจะไม่มีเงินใช้ แต่กังวลมากว่าจะไม่สามารถทำความฝันที่ผุดขึ้นมาในใจทีละอย่างให้เป็นจริงได้

จนกระทั่งบ่ายสามโมงกว่า ผมถึงได้ฝืนใจเริ่มปั่นงานเขียน

พล็อตเรื่องคิดเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่พอลงมือเขียนกลับไม่ค่อยลื่นไหล ราวกับสำนวนการเขียนของตัวเองติดขัดฝืดเคือง

เพราะผมมัวแต่คิดทบทวนอยู่ตลอดว่า พรุ่งนี้พอกลับไปถึงอำเภอชิงกู่แล้ว สรุปว่าจะยังกลับมาที่เมืองหลวงอีกไหม