บทที่ 44 พิลึกกึกกือเกินไป น่าตกตะลึงสิ้นดี

บทที่ 44 พิลึกกึกกือเกินไป น่าตกตะลึงสิ้นดี

เซี่ยเสวี่ยไม่ได้ไปรับผู้ชายคนนั้นที่สถานีรถไฟ

บ่ายโมงกว่าๆ ชายหนุ่มคนนั้นก็นั่งแท็กซี่มาเอง เซี่ยเสวี่ยถึงค่อยวิ่งออกจากห้องเช่ารวมไป

ผมพูดไม่ออกเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลังจากนี้ตัวเองควรจะวางตัวยังไง

ชายคนนั้นช่างไร้เดียงสาและน่าสงสาร แต่เซี่ยเสวี่ยเป็นเพื่อนบ้านสาวของผม และเราก็พอจะมีความสนิทสนมกันอยู่บ้าง ผมจึงทำได้แค่ให้ความร่วมมือกับเซี่ยเสวี่ยเพื่อหลอกลวงเขา

เพราะในชีวิตจริงผมมีนิสัยอยู่อย่างหนึ่ง คือชอบเข้าข้างคนใกล้ตัว แม้ว่าคนใกล้ตัวจะทำผิดก็ตาม

ผมได้ยินเสียงหัวเราะของเซี่ยเสวี่ยกับชายหนุ่มคนหนึ่ง

ประตูกันขโมยเปิดออก

“หม่าเหวินปิน รีบเข้ามาสิ” เซี่ยเสวี่ยเอ่ยขึ้น

จากนั้น ผมก็เห็นชายหนุ่มหน้าตาหมดจดคนหนึ่งถือกระเป๋าเดินทางเดินเข้ามา