บทที่ 38 ความเท่ของผม พรสวรรค์ของผม

บทที่ 38 ความเท่ของผม พรสวรรค์ของผม

"ไม่เดินให้มันช้าๆ หน่อยล่ะ เดี๋ยวก็ล้มตายเอาหรอก"

การปรากฏตัวของผมนับว่ากะทันหันอยู่ไม่น้อย

หัวเข่าขวาและมือซ้ายของเซี่ยเสวี่ยยังมีเลือดไหลซึมอยู่ แต่เธอกลับยิ้มออกมาแล้วแกล้งทำเสียงเคืองใส่ "ไอ้คนเฮงซวย นายอยู่บ้านนี่นา เมื่อกี้ทำไมไม่ยอมเปิดประตู ทำฉันล้มคว่ำเลย เจ็บจะตายอยู่แล้ว..."

เมื่อเผชิญกับการตัดพ้อของเซี่ยเสวี่ย ผมก็ไม่ได้โกรธอะไร พยุงเธอขึ้นมาแล้วพาไปที่ห้องของผม ให้เธอเอนหลังพิงอยู่บนเตียง

ผมหยิบขวดยาเล็กๆ ออกมาจากลิ้นชัก แล้วพูดว่า "นี่คือยาทาสมานแผลที่ผมเคยใช้บ่อยๆ ตอนอยู่ทีมกีฬามณฑลหัวเป่ย ชื่อว่าขี้ผึ้งเก้าบุปผา ส่วนผสมจริงๆ คืออะไรผมก็ไม่รู้หรอก แต่สรรพคุณดีมาก"