บทที่ 33 โดนล้อมซะแล้ว ถึงเวลาผมต้องแผลงฤทธิ์

บทที่ 33 โดนล้อมซะแล้ว ถึงเวลาผมต้องแผลงฤทธิ์

ตกดึก

ผมกำลังเล่นเกมออนไลน์ในคอมพิวเตอร์อยู่

หลิวเชี่ยนเดินเข้ามาแล้วพูดว่า "ฉันจะซักผ้าแล้ว นายมีอะไรต้องซักไหม"

"ผมต้องอาบน้ำ"

"อ้อ ได้สิ"

หลิวเชี่ยนไม่มีความเห็นอะไรกับเรื่องนี้เลยเหรอ

ผมหัวเราะอย่างจนใจพลางพูดว่า "ต่อไปนี้เธอไม่ต้องคอยซักผ้าให้ผมบ่อยๆ หรอก เฉาเหว่ยก็ถือว่าเป็นแฟนของเธอแล้วนะ เธอต้องปรับทัศนคติและสร้างนิสัยการมีความรักที่ดีเข้าไว้"

หลังจากหลิวเชี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เดินออกจากห้องของผมไป

ตอนสามทุ่มกว่าๆ ผมก็เดินออกมาที่ถนน