บทที่ 23 พ่อแม่บล็อกผมแล้ว ผมต้องหาเงิน

บทที่ 23 พ่อแม่บล็อกผมแล้ว ผมต้องหาเงิน

ประตูเปิดออก

เซี่ยเสวี่ยเดินเข้ามาข้างใน

"พี่เฟิง ทำไมพี่ร้องไห้ล่ะ ไม่มีปัญญาซื้อมือถือผลไม้ให้จนเครียดเลยเหรอ?"

"ฉันร้องไห้ที่ไหนกัน แค่เคืองตานิดหน่อยต่างหาก เมื่อวานจ้องหน้าจอคอมนานไปหน่อย"

"พี่ไม่ต้องมาหาข้ออ้างให้ตัวเองเลย พวกที่เล่นเกมออนไลน์ล่าไอเทมโต้รุ่งกันทั้งคืนยังไม่มีอาการหนักขนาดนี้เลย"

"เธอนี่รู้จักคำว่าโต้รุ่งข้ามวันข้ามคืนด้วยแฮะ เป็นเด็กดริ๊งก์ที่มีภูมิความรู้ไม่เบาเลยนี่ เธอออกไปก่อนไป ภายในไม่กี่วันนี้จะซื้อมือถือผลไม้ให้ก็แล้วกัน"

สภาพจิตใจของผมค่อยๆ ดีขึ้น และกลับมาพูดจาในสไตล์ของตัวเองได้อีกครั้ง

เซี่ยเสวี่ยถามผมว่าจะซื้อให้อย่างช้าที่สุดเมื่อไหร่ ผมบอกว่าวันมะรืน