กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 5 ดูเหมือนผมจะรวยเกินไปแล้ว
ผมเขียนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งฟ้ามืด ได้มา 15,000 คำ
มีเสียงเคาะประตู พอเปิดประตูก็เห็นว่าเป็นหลิวเชี่ยน
"นี่ก็สองทุ่มกว่าแล้ว นายเหมือนจะยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย ฉันต้มบะหมี่ไว้ มีไข่ดาวด้วย นายจะกินไหม"
"กินสักหน่อยก็ดี ขอบใจมากนะ"
ผมไปนั่งกินบะหมี่กับไข่ดาวอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น "หลิวเชี่ยน เธอทำอาหารอร่อยดีนะ"
"ฉันรู้สึกกระอักกระอ่วนใจจัง"
"ทำไมเหรอ"
ผมออกจะงงๆ ว่าหลิวเชี่ยนหมายถึงอะไร
"เมื่อก่อน เกาเสี่ยวเลี่ยงจะเดินทางมาจากต่างถิ่นเดือนละสองครั้ง มาพักทีละสองสามวัน ทุกๆ คืนนายคงได้ยินเสียงอะไรจากห้องฉันตลอดเลยใช่ไหม"