เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 388 พวกเขาคือประวัติศาสตร์ (รวมสองตอน)
“คนนอก จงจากไปเสียแต่บัดนี้”
“อืม ทั้งที่เป็นการพบกันครั้งแรก แต่กลับไล่คนไปตั้งแต่แรกเลยหรือ?”
ฟังถ้อยคำเย็นชาที่ราวกับเป็นการออกคำขาดครั้งสุดท้ายนั้น ฮั่วอวี่หาวกลับไม่มีทีท่าจะจากไปเลยสักนิด เขาเพียงเอียงศีรษะ จ้องมองเงาร่างเลือนรางที่ก่อตัวขึ้นจากหมอกพิษสีม่วงล้วน ๆ ผู้ถือเคียวนั้นอย่างสงบนิ่ง
“ข้านึกว่าเทพราคชะปล่อยให้พวกเราเดินมาถึงที่นี่ เพราะอยากให้ทั้งสองฝ่ายเปิดอกเจรจากันดี ๆ เสียอีก หรือว่าเพราะข้าเรียกผิดกันนะ? เทียบกับเทพราคชะแล้ว ข้าน่าจะเรียกท่านว่าพระสันตะปาปาจะดีกว่านิดหนึ่งกระมัง? หรือว่าจะเป็น…”
น้ำเสียงของเขาหยุดชะงักครู่หนึ่ง ราวกับได้ล่วงรู้ถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความแข็งกร้าวนั้น แล้วก็เผยรอยยิ้มออกมา
“ท่านอ่อนแอจนไม่มีเรี่ยวแรงลงมือแล้ว เลยทำได้เพียงใช้วิธีขู่ฟ่อแบบนี้ให้พวกเราจากไปอย่างนั้นหรือ? พระสันตะปาปา?”
ด้วยมุมมองอันเป็นเอกลักษณ์ที่การตรวจจับทางจิตมอบให้ กล่าวได้ว่าเขามองเห็นอารมณ์ของพระสันตะปาปาองค์สุดท้ายแห่งวิหารบู๊ฮั่นผู้เลื่องชื่อในประวัติศาสตร์ผู้นี้ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ และมองทะลุถึงธาตุแท้ที่ดูแข็งแกร่งแต่ภายในกลับอ่อนแอของอีกฝ่ายได้แล้ว
เป็นไปตามคาด หลังได้ยินถ้อยคำของเขา ท่าทางของปี้ปี่ตงก็หยุดชะงักลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งฝ่ามือที่กำเคียวอยู่ก็เผลอกำแน่นขึ้นเล็กน้อย