เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 280 ชายผู้ไม่รู้จักกาลเทศะ (รวมสองตอน)
ราวกับได้พบคนรู้จักเก่าที่จากกันมานานหลายปีในแดนต่างถิ่น ใบหน้าของฮั่วอวี่หาวเปี่ยมด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ เขาส่งยิ้มทักทาย
“ไม่เจอกันนานเลยนะ”
หลังขยับปากทำปากรูปร่างเงียบ ๆ เขาก็ไม่สนว่าสวี่เทียนหรานบนชั้นสองจะเห็นหรือไม่ ก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารในจานต่อ
อืม สเต๊กชิ้นนี้รสชาติใช้ได้เลย
ไม่รู้ว่าเพราะตกใจหรือหวาดระแวง สายตาจากชั้นบนนั้นดูเหมือนไม่มีความคิดจะละไป จ้องเขาตาเป็นมันอยู่แบบนั้น
ยังเหมือนชาติก่อนที่เหมือนนกที่ตกใจง่ายแค่เห็นธนู พอมีลมพัดหญ้าขยับนิดหน่อยก็ตื่นตูมจนเกินเหตุ ถึงแม้จริง ๆ แล้วตัวเองก็ตั้งใจมาเล่นงานหมอนี่จริง ๆ นั่นแหละ
ฮั่วอวี่หาวถอนใจในใจ ราวกับเพื่อพิสูจน์ว่าตนไร้พิษภัยและมาที่นี่เพียงเพื่อร่วมงานเลี้ยงจริง ๆ เขาเช็ดคราบน้ำมันที่มุมปากด้วยกระดาษทิชชู่อย่างงดงาม แล้วยกมือเรียกบริกรที่อยู่ข้าง ๆ
“คุณหลิงปิง มีอะไรให้ผมรับใช้ไหมครับ”