เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 234 ได้ตัวเธอมาก็พอแล้ว (รวมสองตอน)
“อืม”
ฟ้าเพิ่งสางสลัว ฮั่วอวี่หาวก็ถูกนาฬิกาชีวภาพที่เที่ยงตรงไม่แปรผันปลุกให้ตื่นจากความฝัน
พร้อมกับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและยาวนานที่ดังข้างใบหู ความคิดของฮั่วอวี่หาวก็ค่อย ๆ ถอนตัวออกจากความเลื่อนลอย ดวงตาสีน้ำเงินสดทั้งสองข้างค่อย ๆ แจ่มใสขึ้น
เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย มองหญิงสาวในอ้อมแขนที่นอนกอดเขาหลับ สายตากวาดไปมาโดยไม่รู้ตัว ภายในใจที่สงบนิ่งก็เกิดระลอกคลื่นขึ้นอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าเพราะพลังฟื้นตัวสู้คนอื่นไม่ได้ หรือเพราะเป็นราคาที่ต้องจ่ายจากผิวพรรณที่ดีเกินไป ผิวเนื้อสีชมพูอ่อนของจวี๋จื่อยังคงหลงเหลือรอยแดงจาง ๆ อยู่ เด่นชัดเป็นพิเศษ
ที่คาดไม่ถึงก็คือ รอยพวกนั้นไม่เพียงไม่ทำลายความงามโดยรวม กลับเพิ่มความเย้ายวนให้กับกลิ่นอายเกียจคร้านที่อยู่รอบตัวจวี๋จื่อเสียอีก ผสานกับใบหน้าหลับที่แสนน่าเอ็นดูซึ่งเผลอเม้มมุมปากเบา ๆ เป็นระยะ ทำให้ฮั่วอวี่หาวรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยในทันใด
ฝืนละสายตาออกไป ฮั่วอวี่หาวขยับก้นถอยหลังไปเล็กน้อยอย่างเงียบ ๆ หลังจากเว้นที่ให้เสี่ยวฮั่วได้มีที่บิดขี้เกียจสักหน่อย เขาก็เริ่มสำรวจสมรภูมิที่เละเทะยับเยินตามความเคยชิน
เสื้อผ้าที่กองรวมกันเป็นก้อน ผ้าปูที่นอนที่ยับยู่ยี่ และกลิ่นแปลก ๆ ที่ยังไม่จางหายไปหมด ล้วนบอกเล่าอย่างเงียบ ๆ ว่าการต่อสู้เมื่อคืนดุเดือดเลือดพล่านเพียงใด