เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 233 งั้นก็ใช้งานผมสิ (รวมสองตอน)
“คุณกำลังบอกว่าเป็นองค์รัชทายาทที่ส่งคนมาทำร้ายคุณงั้นหรือ”
ภายในฐานลับแห่งหนึ่งของหอหมิงเต๋อ หลังจากฟังฮั่วอวี่หาวเล่าจบ จิ้งหงเฉินก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ แล้วเอ่ยถามอย่างลังเล
“คุณมีหลักฐานอะไรในมือไหม”
“ไม่มี พวกนักฆ่าพวกนั้นไม่มีอะไรที่พิสูจน์ตัวตนได้ติดตัวมาเลย”
ฮั่วอวี่หาวส่ายหน้า แล้วอธิบายเสียงเบา “ผมเองก็สังเกตจากปฏิกิริยาตอบสนองโดยไม่รู้ตัวของพวกเขาตอนที่เค้นถามเมื่อก่อน เดิมทีผมเองก็ไม่แน่ใจ แต่การหยั่งเชิงเมื่อสักครู่ทำให้ผมมั่นใจว่า คนที่ส่งคนมาลงมือคือองค์รัชทายาท”
จริง ๆ แล้วหลักฐานก็มีอยู่ ผ่านการเค้นถามและทรมานของเย่ซีสุ่ยหลายวันมานี้ ดวงจิตของเสวี่ยเฉินและพวกก็สารภาพตัวตนของผู้อยู่เบื้องหลังไปนานแล้ว แต่พยานบุคคลแบบนี้เขาเอามาเปิดเผยไม่ได้!
ถ้าให้เย่ซีสุ่ยออกหน้า ตัวตนบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งลัทธิวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็แทบจะปิดไว้ไม่อยู่ ถ้าเขาบอกว่าเป็นฝีมือตัวเอง ก็เกรงว่าจะก่อให้เกิดความสงสัยโดยไม่จำเป็น
เพราะสำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว เรื่องดวงจิตนั้นลี้ลับยิ่งนัก ในสายตาพวกเขา ผู้ที่ลงมือกับดวงจิตได้ ต่อให้ไม่ใช่ผู้ใช้วิญญาณยุทธ์สายมาร ก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องพัวพันกับผู้ใช้วิญญาณยุทธ์สายมารอย่างแน่นอน