กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่โจวอวิ๋นเซียวรู้ดี ร่างกายของศิษย์พี่ใหญ่ของเขาหายดีแล้ว ขาก็หายดีแล้ว ไม่กี่วันนี้เขาเลยอยากจะเดินไปเดินมาดูนั่นดูนี่
ซูจิ่งเฉินเข้าใจความรู้สึกของการอยากขยับแต่ขยับไม่ได้ อยากเดินแต่ไม่มีทางเดินได้ดีที่สุด ดังนั้นในเมื่อตอนนี้เขาสามารถขยับตัวได้แล้ว เขาจึงอยากเดินให้มากเท่าที่จะมากได้ อยากขยับตัวให้บ่อยเท่าที่จะบ่อยได้
คนอื่นกำลังฉงนใจว่าทำไมซูจิ่งเฉินถึงไม่ขี่กระบี่เหาะเหิน แต่กลับพาพวกเขาเดินไปทีละก้าวอย่างช้า ๆ เหมือนกับปุถุชนทั่วไป
ทว่าพวกเขาก็แค่สงสัยเท่านั้น ไม่มีใครถามออกมาสักคำ และไม่มีใครขัดคำสั่งซูจิ่งเฉิน ยังคงเดินตามหลังเขาไปอย่างช้า ๆ