กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“น้า ฉันยังเด็ก ไม่อยากกังวลเรื่องแบบนี้ น้าช่วยกังวลต่อไปเถอะ เรื่องนี้พอแค่นี้ ฉันมีธุระต้องไปก่อน” เสิ่นซูหลีโบกมือ แล้วก็หายวับไปในทันที
เสิ่นจวินอี้: “…”
“เจ้าสำนัก ในเมื่อยาโถวหลีพูดเช่นนี้แล้ว ท่านก็ตกลงเถอะ ด้วยอายุของนางเช่นนี้ ไม่ควรกักตัวนางไว้ในสำนักวิญญาณมังกรจริง ๆ”
“ใช่แล้ว เจ้าสำนัก…”
เสิ่นจวินอี้รู้ว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป ตำแหน่งเจ้าสำนักของเขาก็ต้องรับไว้แน่นอน เขาจึงถอนหายใจเบา ๆ “ได้ ฉันรู้แล้ว เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง”