กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขาไม่รู้ว่าตอนที่เสิ่นซูหลีได้ยินคำว่า “หมดเนื้อหมดตัว” แววตาของเธอสว่างขึ้น สายตาที่มองเขายิ่งอ่อนโยนขึ้น
“พ่อ โลกนี้จะมีคนที่เส้นปราณขาดแล้วต่อกลับได้อย่างไร พ่อไม่ต้องปลอบผมเลย ชาตินี้ผมถูกกำหนดให้เป็นคนไร้ค่าแล้ว ปล่อยให้ผมมีชีวิตอยู่อย่างอัปยศแบบนี้ สู้ให้ผมตายเสียยังดีกว่า” เซี่ยงซุยมองเซี่ยงหยางอย่างสิ้นหวัง
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ขอเพียงเราไม่ยอมแพ้ ทุกอย่างก็เป็นไปได้ ไม่ใช่มีโอสถต่อเส้นปราณหรือ พ่อจะไปหามาให้ลูก อย่าท้อแท้”
“แต่พ่อ สูตรโอสถนั้นสูญหายไปหลายร้อยปีแล้ว จะไปหาได้อย่างไร พ่ออย่าเสียแรงเปล่าเลย”