กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พวกเขาถึงกับไม่กล้าเงยหน้ามองเซี่ยงหยางแม้แต่นิดเดียว ได้แต่ก้มหน้าลงต่ำและไม่พูดจาใด ๆ ทั้งสิ้น
“พูดมา พวกเจ้ามีใครเห็นเซี่ยงซุยบ้าง?”
“ฉันไม่เห็นครับ!”
“ฉันก็ไม่เห็น!”
“ฉันก็ไม่เห็นเหมือนกัน!”
“แล้วพวกเจ้าล่ะ? พวกเจ้าเข้าแดนลับไปพร้อมกับเขา จะบอกว่าไม่เห็นเขาเลยหรือ?” สีหน้าของอวี๋เทียนฮวาย่ำแย่อย่างยิ่ง
“ท่านเจ้าสำนัก ความจริงแล้วศิษย์พี่เซี่ยงแยกตัวจากพวกเราไปตั้งแต่เพิ่งเริ่มวันที่สามของแดนลับแล้วครับ เรื่องมันเป็นแบบนี้…”
คนผู้นั้นเล่าต้นสายปลายเหตุให้ฟัง สีหน้าของเซี่ยงหยางยิ่งดูย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ สุดท้ายเขาถึงกับตบโต๊ะเบื้องหน้าจนแหลกละเอียดด้วยฝ่ามือเดียว