กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คุณ! ทำไมถึงหน้าไม่อายขนาดนี้ เมื่อก่อนแย่งพ่อแม่ฉันไปก็ยังพอทน แต่นี่ถึงกับจะมาแย่งของที่สัตว์วิญญาณของฉันหามาได้อีก เสิ่นซูหลี เธอช่วยมีหน้ามีตาและมีศักดิ์ศรีบ้างได้ไหม?”
“เธอรู้ไหมว่าตอนนี้เธอดูเหมือนอะไร? เหมือนสุนัขขี้เรื้อนที่คอยเกาะติดของคนอื่นไม่ยอมปล่อย!” เสิ่นอันรั่วแค่นหัวเราะพร้อมมองเสิ่นซูหลีด้วยสายตาเหยียดหยาม