กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนนาวาเหิน “ปล่อยให้เขาทำไปเถอะ” เสิ่นจวินอี้กล่าวเบาๆ
“ค่ะ อาจารย์”
ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องที่เย็นสบายรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ซูจิ่งเฉินถึงกับไม่อยากฝึกบำเพ็ญต่อแล้ว อยากจะนอนอยู่อย่างนี้ การใช้ชีวิตที่แสนสุขสบายแบบนี้ ต่อให้เซียนเทพมาเปลี่ยนให้ก็ไม่เอา
เสิ่นจวินอี้หลับตาพักผ่อน ยังไม่ทันได้เข้าสู่สมาธิฌาน เสิ่นซูหลีก็เดินออกมา
เธอถือน้ำผลไม้สองแก้วออกมา แต่ครั้งนี้กลิ่นหอมของผลไม้ต่างจากเดิม ทั้งสองรีบลุกขึ้นยืน มองน้ำผลไม้ในมือเสิ่นซูหลีด้วยสายตาเปล่งประกาย