กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“น้าคะ นี่มันเวลาไหนแล้ว พวกมันทำกับเราขนาดนี้ น้าทนกลืนความแค้นนี้ลงไปได้อย่างนั้นหรือคะ?”
“ไม่ได้! อาหลี น้าคิดว่าความคิดนี้ของเธอดีมาก เราทำตามนี้กันเถอะ!” เสิ่นจวินอี้เปลี่ยนใจทันที
ซูจิ่งเฉินมองอาจารย์ของตัวเองด้วยความตะลึงงัน หากไม่ได้จับจ้องอยู่ตลอดเมื่อครู่ คงคิดว่าอาจารย์ถูกสับเปลี่ยนตัวไปแล้ว
“อาจารย์ ท่าน...”
“อะไร? เธอไม่อยากไปหรือ? ไม่อยากไปก็กลับสำนักไปรอก่อน! พวกเราจัดการเรื่องนี้เสร็จจะกลับไป” เสิ่นจวินอี้โบกมืออย่างใจเย็น
อย่างไรเสียไม่มีศิษย์คนโตก็ไม่เป็นไร เขาสามารถจัดการเองได้