กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มือของเสิ่นอันรั่ววางค้างกลางอากาศอย่างกระอักกระอ่วน ในแววตาที่ดูอ่อนโยนฉายแววโกรธเคืองชั่ววูบ แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว
“ตรงนี้ยังมีเตียงว่างอยู่ น้องนอนตรงนี้แล้วกันนะ” เสิ่นอันรั่วพาเสิ่นซูหลีมาที่หน้าห้องหนึ่ง
ที่นี่แต่ละเตียงจะถูกกั้นแยกออกจากกันราวกับเป็นห้องเล็ก ๆ แถมเครื่องเรือนและข้าวของภายในยังครบครัน ดีกว่าห้องที่ดูเหมือนที่นอนรวมก่อนหน้านี้ของเสิ่นซูหลีมาก
“ทราบแล้ว” เสิ่นซูหลีพยักหน้าเบา ๆ โดยไม่ได้พูดขอบคุณ เธอรู้ว่าตัวเองทำแบบนี้ง่ายจะทำให้เกิดความสงสัย แต่พอต้องมาอยู่ต่อหน้าใบหน้านั้นของเสิ่นอันรั่ว เธอก็พูดคำว่าขอบคุณไม่ออกจริง ๆ