กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในชั่วพริบตา! เสียงร้องโหยหวนปานหมูถูกเชือดสามเสียงดังขึ้นจากในห้อง
เสิ่นซูหลีขยับมุมปากเบา ๆ “ไอ้พวกโง่!”
“แกพูดว่าอะไรนะ! เป็นเพราะแกทำใช่ไหม!” เหวินม่านเออร์เอามือลูบโคลนบนใบหน้า
ตอนนี้สภาพของเธอราวกับถูกตักขึ้นมาจากบ่อโคลน ทั้งสองคนที่เหลือก็ไม่ต่างกัน ไม่เพียงแต่ร่างกายของพวกเธอจะสกปรกเท่านั้น แต่เตียงยังเปียกชื้นและเต็มไปด้วยคราบสกปรกจนไม่สามารถนอนต่อได้อีก
ทั้งสองคนจ้องมองเสิ่นซูหลีด้วยความโกรธแค้น กัดฟันกรอดแล้วกล่าวว่า “วันนี้แกต้องให้คำอธิบายกับพวกเรา ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะเดินออกไปจากที่นี่ได้ทั้งเป็น!”