บทที่ 47

บทที่ 47

จางฮวาจำดาบเล่มนั้นได้ คนอื่น ๆ ก็จำได้เช่นกัน

นั่นคือดาบของเฉินซานเหยียน!

ดาบเล่มนั้นรวดเร็วเกินไป ทั้งยังพิสดารอย่างยิ่ง

ไร้สุ้มเสียง ไร้ร่องรอย ทำให้ผู้คนไม่อาจรับรู้ถึงการมีอยู่ของมันได้เลย

"ตั๊กแตนจับจักจั่น นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง แต่ด้านหลังนกขมิ้นยังมีเหยี่ยวอีกตัว ฮ่า ๆ ๆ..."

จีจื่อหลิงหัวเราะจนตัวโยน แผลบนร่างกายก็ไม่อยู่ในความสนใจอีกต่อไป

แม้แต่มารดาราที่อยู่ข้างกาย นางก็ไม่มีเวลาสนใจ

เฉินซานเหยียนเป็นคนที่จางฮวาเชิญมาช่วยเหลือแท้ ๆ

แต่ตอนนี้กลับฟันดาบใส่เขา กลายเป็นนกขมิ้นตัวสุดท้ายที่ฉวยโอกาสอยู่เบื้องหลังเสียเอง