เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ตอนกลางวันในตรอกก็มีผู้คนเดินผ่านไปมา ต่อให้หลิวต้าฟาขี่จักรยานตามหลังเจียงเยวี่ยมา เจียงเยวี่ยจะรู้สึกรำคาญ แต่ก็ไม่ถึงกับหวาดกลัว
แต่ตอนกลางคืนย่อมไม่เหมือนกัน
หลังจากจัดการเรื่องแฝดสามเสร็จแล้ว เจียงเยวี่ยมักกลับโรงเรียนตอนเกือบ 4 ทุ่ม ในตรอกไม่มีไฟถนน เธอจึงต้องถือไฟฉายส่องทางด้วยตัวเอง หากจู่ ๆ มีเงาร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากความมืด แล้วยิงฟันสีเหลืองอร่ามใส่เธอพร้อมรอยยิ้ม ก็แทบทำให้ดวงจิตของเจียงเยวี่ยหลุดออกจากร่าง
เมื่อเพ่งมองอีกครั้ง เธอถึงได้เห็นว่าเป็นหลิวต้าฟา ตอนนั้นเจียงเยวี่ยจึงโกรธจัด
แต่ในความมืดมิดรอบด้านไม่มีใครอยู่เลย เจียงเยวี่ยเป็นผู้หญิงโสดเพียงลำพัง ในเวลาแบบนี้ย่อมไม่อาจโมโหใส่หลิวต้าฟาได้ หากเผลอยั่วโมโหเขาเข้า เธอกลัวว่าตัวเองจะเสียเปรียบ
เรี่ยวแรงของผู้ชายไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงจะเทียบได้