เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แต่ปากบอกว่าไม่เป็นไร ทว่าใบหน้าของเจียงเยวี่ยกลับซีดขาวจนน่ากลัว ดวงตาสีดำสนิทยิ่งมืดดำกว่าเดิม แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย มือที่กำด้ามฟืนอยู่ก็สั่นระริก
เมื่อครู่นี้เธอออกแรงตีหานเหยามากเกินไปจนแทบหมดแรง อีกทั้งยังถูกนักเลงเจ้าถิ่นหลายคนพุ่งเข้ามาพร้อมกันจนตกใจ และเมื่อเห็นกู้เหย่ปรากฏตัวขึ้นช่วยเธอเอาไว้ ความรู้สึกตื่นเต้นสารพัดก็ถาโถมผสมปนเปกัน ทำให้เจียงเยวี่ยมองกู้เหย่อย่างเหม่อลอย ก่อนจะเม้มริมฝีปากด้วยความน้อยใจ ขอบตาค่อย ๆ แดงขึ้น
“ไม่เป็นไรแล้ว!” กู้เหย่มองริมฝีปากที่เม้มแน่นกับดวงตาแดงก่ำของเจียงเยวี่ย แล้วรู้สึกเจ็บปวดใจแทบขาด เขาไม่สนใจว่าที่นี่ยังมีคนอื่นอยู่ คว้าตัวเจียงเยวี่ยเข้ามากอดแนบอก อ้อมแขนรัดเธอแน่น เมื่อสัมผัสได้ว่าเธออยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาจึงค่อยรู้สึกวางใจขึ้นเล็กน้อย