กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเยวี่ยกับเหลียนหรงหรงเดินตามหลังหวังเว่ยซวี่และเผิงเว่ยกั๋วมา พอเพิ่งมาถึงหน้าร้าน ก็ได้ยินเสียงทุบประตูดังปัง ๆ จนแผ่นประตูถูกทุบเสียรูป
“จะทำอะไรน่ะ!” หวังเว่ยซวี่กระชากประตูเปิดออก ด้านนอกมีคนกำลังทุบประตูอยู่ หมัดนั้นพุ่งเข้าใส่หวังเว่ยซวี่ดังปัง หวังเว่ยซวี่ฝึกฝนมานานหลายปี จึงเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว เขาคว้าข้อมือของคนคนนั้นไว้แล้วบิดกลับ
คนคนนั้นส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทันที
“ที่นี่เป็นร้านที่เจียงเยวี่ยเปิดไว้หรือ?” ด้านหลังคนคนนั้นมีรถจอดอยู่หลายคัน เวลานี้มีผู้หญิงคนหนึ่งลงมาจากรถ
เธอสวมเสื้อไหมพรมคอสูง เสื้อโค้ตสีดำ รองเท้าบูตหนังแกะตัวเล็ก ดัดผมเป็นลอน ทาริมฝีปากสีแดง และมีสีหน้าหยิ่งผยองราวกับมองไม่เห็นใครอยู่ในสายตา