เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เจียงเยวี่ย คนพวกนั้นพูดได้น่ากลัวมาก วันนี้พวกเราเล่นงานพี่น้องคู่นั้นไปแล้ว ถ้าครอบครัวพวกเธอมาล้างแค้นจะทำยังไง?” เหลียนหรงหรงนึกถึงเรื่องน่ากลัวของตระกูลหานที่คนในร้านอาหารตะวันตกเพิ่งเล่าให้ฟัง จึงรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย
“มีกู้เหย่อยู่ทั้งคน หรงหรงไม่ต้องกลัว!” เจียงเยวี่ยตบไหล่เหลียนหรงหรงเบา ๆ พลางปลอบเธอ
“ฉันจะจัดการเอง ไม่เป็นอะไรหรอก!” ปกตินอกจากจะพูดคุยกับพี่สะใภ้จ้าวอยู่บ้าง กู้เหย่ก็รักษาระยะห่างกับผู้หญิงคนอื่น ๆ ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารเสมอ คราวนี้เมื่อได้รับสายตาจากเจียงเยวี่ย เขาจึงหาได้ยากนักที่จะเอ่ยปลอบเหลียนหรงหรงอีกประโยค
เหลียนหรงหรงพลันรู้สึกเหมือนได้รับความโปรดปรานจนเกินคาด
กู้เหย่กับเจียงเยวี่ยจูงมือเล็ก ๆ ของหนิงหนิงคนละข้าง เดินไปตามถนนมหามรรคต้นอู๋ถงอย่างช้า ๆ