กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กลางดึก ฝนด้านนอกตกหนักขึ้น เสียงฝนพรำกระทบซี่หน้าต่าง กู้เหย่พลันผละตัวลุกขึ้น
เจียงเยวี่ยกัดฟัน ลืมตามองเขา “เกิดอะไรขึ้น?”
“รอฉันสักครู่” กู้เหย่อุ้มหนิงหนิงไปยังอีกห้อง ครู่หนึ่งจึงกลับมา
เจียงเยวี่ยลุกขึ้นนั่งแล้ว “ทำไมต้องอุ้มหนิงหนิงไปด้วย?”
กู้เหย่จูบเจียงเยวี่ยเบา ๆ แล้วกระซิบข้างหูนางประโยคหนึ่ง ใบหน้าเล็กที่เดิมแดงระเรื่อของเจียงเยวี่ยพลันแดงก่ำ ดวงตารูปเมล็ดซิ่งทั้งเขินอายทั้งแง่งอน นางค้อนกู้เหย่ทีหนึ่ง “คุณนี่น่าหมั่นไส้จริง!”
“เมื่อครู่คุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่!” กู้เหย่อุ้มเจียงเยวี่ยให้นั่งอยู่บนตัวเขา พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ฮึ!” เจียงเยวี่ยออดอ้อนด้วยการกัดลูกกระเดือกของกู้เหย่เบา ๆ
กู้เหย่หัวเราะเสียงทุ้มต่ำอย่างเปี่ยมสุขออกมาจากลำคอ
…