กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คราวนี้เจียงเยวี่ยหัวเราะไม่ออกแล้ว เพราะมุมปากเป็นตะคริว
“หนิงหนิง ใครสอนให้พูดคำพวกนี้?” กู้เหย่อดถามไม่ได้ น้ำเสียงแบบนี้ฟังอย่างไรก็ไม่ใช่สิ่งที่เด็กวัยหนิงหนิงจะพูดได้
“เรื่องนี้คุณไม่ต้องยุ่ง จำที่ฉันพูดไว้ก็พอ!” หนิงหนิงโบกมืออย่างจริงจัง ท่าทางเปี่ยมด้วยบารมีผู้นำ
กู้เหย่ยังคิดจะพูดต่อ แต่ถูกเจียงเยวี่ยดึงแขนไว้ เธอรีบพยักหน้าอย่างไม่รอช้า สีหน้าจริงจังอย่างถึงที่สุด “จำได้แล้ว! ต่อไปแม่จะไม่หนีออกจากบ้านอีก!”
กู้เหย่ก็รีบรับปากเช่นกัน “ต่อไปพ่อจะไม่ทำให้แม่โกรธอีก!”
หนิงหนิงจึงพยักหน้ากลม ๆ อย่างพอใจ “เอาล่ะ ทุกคนไปทบทวนตัวเองกันดี ๆ! ฉันไปนอนแล้ว!”