เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กินข้าวก่อน กินเสร็จแล้วค่อยคุยกัน!” กู้เหย่กินไปด้วย ป้อนเจียงเยวี่ยไปด้วย เจียงเยวี่ยยังเคี้ยวคำก่อนไม่หมด คำถัดไปก็ถูกป้อนเข้ามาอีกแล้ว
“กู้เหย่ ไม่ต้องป้อนแล้ว ฉันกินเองได้!” แก้มทั้งสองข้างของเจียงเยวี่ยตุ่ยแน่นเหมือนหนูแฮมสเตอร์ กู้เหย่เล่นป้อนราวกับกลัวว่าเธอจะอดตาย แล้วเธอจะกล้าปล่อยให้เขาป้อนต่อได้อย่างไร
เจียงเยวี่ยกินข้าวไปเกือบครึ่งชาม กู้เหย่กลับไม่พอใจ “ทำไมกินน้อยกว่าตอนอยู่บ้านอีก? กับข้าวไม่ถูกปากหรือ?”
“ฉันดื่มโจ๊กจนท้องอิ่มแล้ว” เดิมทีเจียงเยวี่ยคิดจะบอกว่าเธอไม่อยากอาหาร แต่พอเห็นสีหน้าของกู้เหย่ เธอกลัวว่าถ้าพูดออกไปจริง ๆ กู้เหย่อาจทำกับข้าวชุดใหม่ทั้งโต๊ะ
กู้เหย่ากินไม่กี่คำก็หมด แล้วพูดกับเจียงเยวี่ยว่า “มีอะไรที่อยากกินไหม? ฉันจะไปซื้อให้!”