เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้เหย่มองใบหน้ายามหลับอันน่าสงสารของเจียงเยวี่ย ก่อนยื่นมือไปกุมปลายนิ้วที่เย็นเล็กน้อยของเธอ จนกระทั่งถึงตอนนี้หัวใจของเขาจึงสงบลง และความเจ็บปวดภายในร่างกายก็หยุดทรมานเขาเสียที
ตลอดหลายวันที่เจียงเยวี่ยจากไป เขาต้องทนรับความทรมานแสนสาหัสอยู่ทุกวินาที ราวกับหัวใจขาดหายไปส่วนหนึ่ง ทุกครั้งที่มันเต้นจะรู้สึกปวดหน่วง เลือดสดไหลทะลักลงมา ความเจ็บปวดรุนแรงจนแทบขาดใจ
เขาไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่ไม่เสียใจ ความคิดถึงราวกับมดนับหมื่นตัวกำลังกัดแทะร่างกาย ทำให้เขาไม่อาจหลับได้
ตอนกลางวันยังพอทน เขาอาศัยการฝึกฝนและทำงานอย่างหนักเพื่อทำให้ตัวเองด้านชา ปล่อยให้ร่างกายไปถึงขีดจำกัด สมองจึงจะไม่คิดอะไร และพอมีเวลาเพียงครู่หนึ่งที่จะต้านทานความคิดถึงกับความเจ็บปวดที่กัดลึกถึงกระดูกนี้ได้